Minimalisme

Nu we echt flink aan het opruimen zijn, merk ik dat ik daar gemengde gevoelens bij heb. Ik noem ze de drie w's. Het begint met weerzin - bah opruimen. Dan weemoed - de herinneringen die bij voorwerpen horen. En dan: wervelwind! Als ik begin en door dat eerste stukje herinneringen ophalen door ben, merk ik dat ik eigenlijk nergens echt aan hecht. De herinneringen die bij bepaalde spullen horen blijven ook wel zonder die spullen. Zo heb ik zonder een seconde spijt mijn trouwjurk (die ik op Marktplaats heb gekocht) weer doorverkocht. Ik weet zeker dat ik onze trouwdag toch nooit vergeet!

Alleen wat ik echt gebruik of waar ik echt een blij gevoel van krijg, wil ik houden.
Er zijn heel veel dingen waarvan ik dacht dat ik ze altijd zou willen houden, omdat ze onvervangbaar zijn. Mijn baby-album bijvoorbeeld. En toch ik heb er zeker 25 jaar niet in gekeken. Ik overweeg om de foto's te digitaliseren en het album weg te doen, maar vraag me af of digitale foto's hetzelfde gevoel geven. Ondanks mijn papierloze bestaan kan ik ook nog niet zonder echte boeken - het voélt anders dan een ebook.

Maar ik merk wel dat ik de boeken niet per se hoef te hébben - ik hoef ze alleen maar te lezen. Ik kan dus lenen, of tweedehands kopen en weer doorverkopen. Hetzelfde geldt voor muziek en films: via Spotify en Netflix heb ik de mogelijkheid tot heel lang luister- en kijkplezier. Qua meubels, schilderijen en prullaria besef ik nu dat ze vooral dienden om het huis te vullen: ik hou nu eenmaal van vol ;-) en een kleiner huis is sneller gevuld. Allemaal in dozen voor de Kringloopwinkel dus!